Voor het weergeven van de inhoud op deze pagina is een nieuwe versie van Adobe Flash Player vereist.

Adobe Flash Player ophalen

HOME
Wat is er gebeurd?
Ik als ouder en mijn kind.
Wat kan er nu gebeuren?
Wat kan ik doen?
Waar kan ik naar toe?
Wat is er gebeurd?
Ik als ouder en mijn zoon of dochter.
Wat kan er nu gebeuren?
Wat kan ik doen?
Waar kan ik naar toe?
U bent hier > Home > Ouders van 18- jarigen > Wat kan ik doen?
  1. 10 suggesties voor ouders van plegers.
  2. Wat kan ik doen als ik net ontdekt heb dat mijn kind seksueel grensoverschrijdend gedrag gesteld heeft?
  3. Wat als er gevaar is?
  4. Wat kan ik doen om de veiligheid in mijn gezin te versterken?
  5. Hoe kan ik mijn kind terug leren vertrouwen?
  6. Hoe moet ik met een slachtoffer omgaan?

Misschien lees je deze pagina’s omdat je een kind hebt die zedenfeiten heeft gepleegd, daarvan beschuldigd wordt of die voor de jeugdrechter moet verschijnen voor seksueel misbruik. Lees dan zeker verder. Hieronder staan een aantal suggesties om als ouder jouw zoon of dochter zo goed mogelijk bij te staan in deze moeilijke en verwarrende periode. Lees ook zeker het verhaal van Kay (in voorbereiding) wiens zoon het buurmeisje seksueel misbruikte en van Karen (in voorbereiding) wiens zoon zijn stiefzus betaste.

  1. Praat erover.
    Het is belangrijk om niet te blijven zitten met gevoelens en gedachten die vaak heel verwarrend en overrompelend zijn. Het besef dat je eigen kind seksueel misbruik heeft gepleegd, is vaak moeilijk om alleen te dragen.
    Praat erover met vrienden of familie die je kan vertrouwen. Denk niet te snel dat er niemand is die je kan vertrouwen. Vraag bijvoorbeeld eerst of je in vertrouwen kan praten. Soms zijn de feiten al in grotere kring geweten en kan het voor iedereen een opluchting zijn om er samen over te kunnen spreken.
  2. Probeer voor jezelf duidelijkheid te krijgen in de chaos van gevoelens.
    Niemand kan zeggen welke houding je moet aannemen. Elke situatie is anders.  Elke ouder- kindrelatie is anders. Je kind kan iets héél erg of voor de zoveelste keer iets gedaan hebben dat het alle krediet verloren is. Misschien is het voor jou zo onvoorstelbaar dat je kind zoiets heeft gedaan dat je het niet gelooft. Misschien heb je het gevoel dat je kind ondanks alles toch je kind blijft en dat het je steun verdient. Kwaadheid, verdriet, ontgoocheling, ongeloof, onmacht, liefde, bezorgdheid,... allemaal gevoelens die voorkomen en vaak ook nog tegelijkertijd. Er is niet één gevoel het juiste. Een ouder - kindrelatie is niet zwart-wit (afstoten of toedekken), er zitten honderden schakeringen grijs tussen.
    Eventueel kan je een hulpverlener opzoeken om over je gevoelens en situatie te spreken. Adressen vind je hier.
  3. Je kind heeft ook recht op duidelijkheid.
    Een pleger van zedenfeiten is het meest geholpen als zijn ouder tegen hem zegt:”Ik vind het totaal verkeerd wat je gedaan hebt, maar ik zal je steunen om hiermee in het reine te komen en een nieuw leven op te bouwen waarin dit niet meer gebeurt.” Dat is de theorie, een soort ideaal. In de praktijk kan het wel wat anders zijn, daarom zijn punten 1 en 2 ook zo belangrijk. Maar probeer ook eerlijk te zijn in je houding naar je kind. Gevoelens zijn meestal niet zwart of wit. “Zwarte” gevoelens (kwaadheid, niets meer met je kind te maken willen hebben,...) kunnen samen voorkomen met “witte” gevoelens (je kind tegen de boze wereld willen beschermen, het erg voor je kind willen opnemen,...). Daartussen kunnen ook nog heel verwarrende gevoelens liggen (ongeloof, twijfel, gekwetst zijn, nog een kans willen geven,...). Probeer al deze gevoelens een plaats te geven in je houding naar je kind. Er is meer mogelijk dan alleen maar “verstoten en nooit meer willen zien” en “onvoorwaardelijk aan je hart drukken”.
  4. Spreek ook met je kind over wat hij of zij gedaan heeft (als je dat kan én wil).
    Niemand kan in jouw plaats beslissen hoe je je tegenover je kind moet of kunt opstellen. Maar indien je de vorige punten ter harte hebt genomen en voor jezelf duidelijkheid hebt gekregen in de wirwar van gevoelens, is er misschien ook plaats om met je kind te spreken over wat het gedaan heeft. Alleen maar verwijten of alleen maar geruststellende en toedekkende woorden gebruiken, helpen meestal niet. Het helpt niet omdat het meestal ook niet volledig eerlijk is. De situatie is niet zwart-wit (zie hierboven).
    Probeer die schakeringen en nuances ook in een gesprek met je kind ter sprake te brengen. Lees bijvoorbeeld ook “praten over misbruik” (in voorbereiding). Of laat je helpen, bereid je gesprek voor met iemand die je vertrouwt en goed kent.
  5. Wees je bewust van de gevoeligheden in de samenleving.
    In de samenleving is het besef heel erg aanwezig hoe beschadigend en kwetsend seksueel misbruik kan zijn. Slachtoffers zeggen wel eens dat de ergste schade op lange termijn een “pijn in het hart” is, een pijn die je moeilijk kwijt raakt en vaak heel lang meedraagt. Ook de samenleving is hiervan doordrongen geraakt. Nu, veel meer dan vroeger, wordt naar slachtoffers en hun leed geluisterd. Wees je daar bewust van. Misschien bekijk jíj dat nu anders dan voorheen en zie je veel meer nuances, omdat je er op een andere manier bij betrokken bent. Misschien vind je dat de slachtoffers en de samenleving overdrijven,... Bedenk dan dat jouw kijk misschien ook beïnvloed is door je directe band met de pleger.
    Het kan zijn dat sommige mensen je kind en ook jou laten vallen. Het kan plots vreemd aanvoelen om in discussies mensen heel extreme standpunten te horen innemen (“zet ze allemaal tegen de muur” ed.). Bedenk dan toch even of het veel oplevert om in jouw situatie heftig in discussie te gaan. Wees je bewust van de gevoeligheden. In heel emotioneel geladen discussies, zoals over seksueel misbruik, kunnen soms dingen gezegd worden die niet per definitie letterlijk bedoeld zijn.
  6. Heb respect voor de slachtoffers en voor hun rechten en zorgen.
    Het slachtoffer (of de slachtoffers) van het misbruik dat je kind gepleegd heeft, kan iemand zijn die jij ook persoonlijk kent. Het kan iemand uit de familie zijn, iemand uit de buurt, uit de kennissenkring. In dat geval kan het voor jou ook heel lastig zijn een houding aan te nemen. Misschien moet je kind regels volgen ten aanzien van het slachtoffer (zoals bv. geen contact opnemen, uit de buurt blijven, schadevergoeding betalen,...). Deze regels moeten zeker gevolgd worden en als er interpretatieproblemen zijn of als de regels zo vaag geformuleerd zijn dat het niet mogelijk is ze voor 100% na te leven, dan moet je kind dat met zijn consulent bespreken. Laat het voor de rest aan de slachtoffers over om te beslissen of ze graag iets willen bespreken.
  7. In de waarheid kunnen staan is belangrijk.
    Help je kind om in de waarheid te kunnen staan en probeer dat zelf ook te doen. Ouders hebben soms een ontkennende, toedekkende, wegkijkende reactie. Dat is heel begrijpelijk. Het is niet gemakkelijk om onder ogen te kunnen zien dat je kind zedenfeiten heeft gepleegd. Toch is je kind er niet mee geholpen als je de problemen onder de mat veegt. Verder leven met een leugen, met een ontkenning, is niet helend. Dat wil niet zeggen dat aan Jan en alleman alle details moeten verteld worden. Het kan heel zinvol zijn om zorgvuldig na te denken over wie welke details moet en mag weten. Maar voor je kind is het belangrijk om “in de waarheid te kunnen staan”. En het helpt als jij bereid bent om dat ook te doen. Hoe moeilijk dat ook is.
  8. De wet respecteren en alle regels en voorwaarden volgen.
    Misschien heeft je kind regels en voorwaarden opgelegd gekregen die het moet volgen. Er kunnen regels zijn die met het slachtoffer te maken hebben (zie punt 6), maar er kunnen ook andere regels zijn: rond alcohol, contact met kinderen (in het algemeen) vermijden, drugtesten, woonplaats,... Er kunnen ook voorwaarden geformuleerd worden zoals begeleiding volgen, een gemeenschapsdienst uitvoeren en afspraken met de consulent nakomen. Voor de toekomst van je kind is het belangrijk dat het zich aan deze regels en voorwaarden houdt. Dat is belangrijk om niet terug met justitie in aanvaring te komen, maar het leren naleven van regels en voorwaarden op zich kan ook belangrijk zijn. Een samenleving heeft nu eenmaal regels nodig om te kunnen functioneren. Niet alle regels voelen misschien even rechtvaardig en terecht aan. Wie feiten heeft gepleegd, geeft daardoor een deel vrijheid uit handen. Justitie kan dan inderdaad regels en voorwaarden opleggen die nageleefd moeten worden.
  9. Help je kind om aan zichzelf te werken.
    Zedenfeiten komen niet uit de lucht vallen. Ze hebben bijna altijd een voorgeschiedenis. Het goede nieuws is dat uit onderzoek blijkt dat therapie of begeleiding kan helpen om terugval te voorkomen. Wie aan zichzelf wil werken, wie zichzelf kritisch wil onderzoeken en wie actief wil meewerken aan een therapeutisch programma, maakt een goede kans om uit te problemen te geraken. Dat is goed voor de samenleving want er worden geen nieuwe slachtoffers meer gemaakt, maar dat is ook goed voor de pleger zelf. Zo kan hij of zij aan een nieuw leven bouwen waar hij of zij zelf ook baat bij heeft.
    Zo’n therapie is echter niet gemakkelijk en vaak ook van lange duur. Het is dan ook belangrijk dat er mensen zijn die de pleger steunen en aanmoedigen om de therapie vol te houden. Misschien kan jij ook zo’n steunende figuur zijn. Indien je meer wil weten over zo’n therapie kan je de website van I.T.E.R. eens bezoeken of kan je het boek “Zeg het aan (n)iemand” (Walravens, e.a., 2006) lezen, geschreven door therapeuten van I.T.E.R.
  10. Denk aan de stelregel : “boven verdenking en buiten gevaar”
    En tot slot nog een algemene suggestie. Seksueel misbruik ligt heel gevoelig in de samenleving. Misschien denk je soms, nu je er middenin zit, dat er overdreven wordt.  Toch is de bezorgdheid zo groot geworden omdat er nu veel meer besef bestaat over hoeveel schade seksueel misbruik kan aanrichten. Houd dit steeds in gedachten. Je kind is er niet mee geholpen, als er nog meer roddels en verdachtmakingen op gang komen. Daar gaat de stelregel “boven verdenking en buiten gevaar” over.  Zet jezelf “boven verdenking” wil zeggen: voorkom verdachtmakingen zoveel mogelijk. En blijf “buiten gevaar”, wil zeggen dat je kind gevaarlijke situaties ook niet moet gaan opzoeken.  Besef dat al wie van het misbruik op de hoogte is, extra aandachtig zal uitkijken en misschien ook wel overgevoelig kan reageren.  Bespreek met je partner en met je kind wat jullie kunnen doen om nieuwe verdachtmakingen te voorkomen.
 

Als ouder heb je net seksueel grensoverschrijdend gedrag door je kind vastgesteld. Misschien gebeurde dit in het gezin of in de familie. Voor heel wat mensen betekent het ontdekken van het seksueel grensoverschrijdend gedrag een shock. Wat kan je vervolgens doen?

Er zullen ouders zijn die het gedrag en de feiten voor zich houden. Anderen zullen onmiddellijk beroep doen op een partner, vrienden, kennissen of hulpverlening. Hoe schat je vooreerst de situatie in? Wanneer er een ernstige bezorgdheid bestaat over het gedrag van je kind, kan je misschien beter je kind even apart nemen. Door zelf in zijn of haar buurt te blijven en het contact met anderen te beperken, kan je meer zicht krijgen op wat er eventueel gebeurd is en kan je nieuwe probleemsituaties op heel korte termijn alvast vermijden.

Vervolgens is het belangrijk na te gaan of er sprake is van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Wanneer dit het geval is, moet ook de ernst of zwaarte van dat gedrag in rekening gebracht worden. Iemand twee maal ongewenst aanraken aan de benen krijgt een ander gewicht toegekend dan het dwingen van een jongere tot seks. Er is een vlaggensysteem opgesteld door Sensoa in te schatten hoe ernstig de feiten zijn en welke reactie gepast is. 

Wanneer er sprake is van seksueel grensoverschrijdend gedrag is het aangewezen hier met je kind verder over te praten. Dit is voor ouders meestal geen gemakkelijke  opdracht. Enige tips hiervoor vind je hier: (in voorbereiding).

Als je vaststelt dat er gevaar bestaat voor anderen vereist dit soms nog extra stappen: Wat als er gevaar is?.

Tenslotte is het belangrijk bij het vaststellen van dergelijk gedrag een beroep te doen op gepaste instanties. Uiteraard heeft dit ook te maken met je hulpvraag. Ga na waar je de gepaste hulp kan vinden: (Link ‘Waar kan ik naartoe?’). Indien je twijfels hebt over welke stappen je kan ondernemen, kan je steeds (anoniem) bepaalde instanties contacteren voor advies. Je kan hiervoor beroep doen op een Vertrouwenscentrum Kindermishandeling (www.kindermishandeling.be) of contact opnemen met een hulpverlener van I.T.E.R. via deze site.

Wanneer je seksueel grensoverschrijdend gedrag vaststelt of te weten komt, dan is het belangrijk als ouder na te gaan of er sprake is van gevaar. Bestaat de kans dat mijn kind dit gedrag naar het slachtoffer of anderen herhaalt?

Wanneer er sprake is van onmiddellijk gevaar voor andere mensen binnen het gezin of daarbuiten, dan moet de veiligheid van andere mensen kunnen worden gegarandeerd. Bij minderjarigen kan dit door toezicht door ouders, hulpverleners, leraars,... Soms kan dit door je kind niet meer in de desbetreffende omgeving (bijvoorbeeld thuis) te laten verblijven. Dit kan tot gevolg hebben dat je kind wordt geplaatst. Wat kan er nu gebeuren? Wanneer er een onmiddellijk gevaar is, kan plaatsing direct gebeuren. Dit kan op je eigen vraag, maar het kan ook een beslissing van de jeugdrechter zijn, wanneer die betrokken is. Verder kan ook begeleiding en/of therapie het gevaar verkleinen. Dat laatste geldt ook voor meerderjarigen. Wanneer je het gevaar hoog inschat, kan melding bij politie of gerecht tevens een noodzakelijke stap zijn om anderen te beschermen. Een opsluiting kan dan ook het gevolg zijn.
           
Om te voorkomen dat er nog meer seksueel grensoverschrijdend gedrag wordt gesteld, dien je dus na te gaan of er een gevaar in de toekomst kan zijn. Concreet komen ouders dan bijvoorbeeld met de vraag: kan ik mijn kind nog bij andere kinderen alleen laten?  

Een inschatting van gevaar bespreekt u best met andere betrokkenen en hulpverleners die u hierbij kunnen adviseren. Je kan hiervoor beroep doen op een Vertrouwenscentrum Kindermishandeling (www.kindermishandeling.be) of contact opnemen met een hulpverlener van I.T.E.R. via deze site.

 

Als ouder helpen voorkomen dat je kind opnieuw seksueel grensoverschrijdend gedrag stelt, is vaak geen eenvoudige taak. Wanneer je kind, eventueel samen met andere kinderen, thuis woont, kan je toch een aantal zaken ondernemen om in je gezin de veiligheid te verhogen. Let wel: dit deeltje is vooral gericht op minderjarige kinderen.

Het kan gaan om een aantal maatregelen die een vorm van beperking inhouden:

  • je laat je kind beter niet samen op één kamer slapen met andere kinderen, zoals broertjes of zusjes.
  • Hetzelfde geldt voor spelen. Wanneer er vriendjes of vriendinnetjes op bezoek zijn of wanneer je kind een spel speelt met broertjes of zusjes, hou je best een oogje in het zeil. Je kan de deur laten open staan en luisteren wat ze aan het doen zijn. Dit betekent echter niet dat je de rol van een politieagent moet gaan innemen. In dat geval zou er te veel beperking gelegd worden op jouw leven en dat van je kind.
  • Kinderen spelen soms seksuele spelletjes. Dat is niet abnormaal, maar je kind dat seksueel grensoverschrijdend gedrag stelde wordt hier beter van onthouden.
  • In heel wat gezinnen is het geen ongewone situatie dat gezinsleden naakt in huis rondlopen. Het is echter aangewezen dit in je gezin vanwege de omstandigheden achterwege te laten.
  • Wanneer je kind in de huiskamer masturbeert, wijs je hem/haar terecht en stel je voor dit op de eigen kamer te doen. Laat blijken dat het niet abnormaal is dat je masturbeert, maar dat dit niet past in de huiskamer of andere plaatsen waar andere leden van het gezin zijn.  
  • Wanneer je kind je op een seksuele wijze aanraakt, is het belangrijk rustig te zijn, aan te geven dat dit niet past en een andere aanraking voor te stellen, zoals bijvoorbeeld een gewone kus of een hand geven.
  • Het houden van ellenlange preken over wat niet mag, werkt niet altijd goed bij kinderen. Stel daarom altijd een alternatieve handeling in de plaats. (in voorbereiding)

Dit is een moeilijke vraag. Vertrouwen komt er niet op commando. Typisch aan seksueel misbruik is dat het bijna altijd ook een ernstige schending van vertrouwen is. Vertrouwen kan niet zomaar hersteld worden, wanneer het beschaamd geweest is. Vertrouwen kan wel terug verdiend worden. Maar dat vraagt tijd en moeite. Beschaamd vertrouwen dat in herstel is, gaat vaak gepaard met een “waakvlam in het achterhoofd”.  

Daarom is het soms beter om in de periode na de feiten de vertrouwenskwestie even “in wachtstand” te zetten. Vertrouwen tussen ouder en kind is iets heel kostbaar. Je zou het kunnen zien als een kostbaar kristal. Gaat het kapot, dan kan het niet zomaar gelijmd worden. Verwoede pogingen om een kostbaar kristal snel weer in elkaar te plakken, lukken meestal niet. Je blijft de lijmstrepen zien en het kristal ziet er niet meer zo mooi uit als tevoren. Forceer dus niets… Helemaal als vroeger wordt het misschien nooit meer. Maar geef het tijd en geef het een kans.

Naast vertrouwen is er immers ook bezorgdheid. Bezorgdheid of alles wel goed gaat, of er geen nieuwe feiten kunnen gebeuren, maar ook directe oprechte bezorgdheid of alles goed gaat met je kind. Iemand die (ernstige) zedenfeiten gepleegd heeft, is ook zelf in herstel. Hij of zij moet voort in zijn leven met de idee van wat hij of zij gedaan heeft. Hoe doet hij/zij dat? Werkt hij/zij aan zichzelf? Aan zijn/haar toekomst? Aan zijn/haar herstel? Oprechte bezorgdheid van zijn/haar ouders dat herstel belangrijk is en de nodige tijd en inspanning vraagt, kan je kind daarbij zeker helpen. Dat “waakvlammetje in het achterhoofd” helpt dan meer dan een houding van “blind vertrouwen”: wees waakzaam maar daarom niet gealarmeerd.

Het is bovendien belangrijk een verschil te maken tussen vertrouwen hebben in je kind en in hem of haar geloven. Vertrouwen is gebaseerd op kennis, op feiten en op een evaluatie hoe het daar nu mee staat. Vertrouwen bestaat in gradaties, een beetje vertrouwen of heel veel vertrouwen. In iemand geloven is meestal emotioneel geladen.  Je gelooft in iemand, omdat je er een band mee deelt. Omdat hij of zij bijvoorbeeld een stukje van jezelf is, zoals een ouder in zijn kind kan geloven, omdat hij of zij er zichzelf in herkent.  Dat is een goede gezonde basis en werkt stimulerend. Indien niemand meer in je gelooft, ben je opgegeven door je omgeving en door de maatschappij. En dat zou erg ontmoedigend zijn voor je kind.  

Als we in iemand geloven moeten we ook aanvaarden dat we toch geen 100 % controle hebben. Je gelooft in iemand, omdat je hem/haar een kans wil geven. Omdat je reservoir aan liefde en genegenheid (nog) niet uitgeput is. Maar geloof hoeft geen blind vertrouwen te zijn (zie hoger).

 

Niet elke pleger maakt bekende slachtoffers, sommigen kiezen hun slachtoffers buiten de familie, wildvreemd, ver weg. Dan zul je het slachtoffer niet tegenkomen en word je er ook niet mee geconfronteerd. Maar vaak is het slachtoffer toch iemand uit de directe omgeving. Bijvoorbeeld iemand uit het gezin, de familie, de buurt, de school of het werk. Dan kun je het slachtoffer of de slachtoffers tegenkomen en moet je een houding aannemen.

Slachtoffers hebben recht op erkenning van het onrecht dat hen is aangedaan. Die erkenning moet vooral van de pleger komen. Dat is helend voor een slachtoffer. Over gevolgen voor slachtoffers kun je ook hier (http://www.begrensdeliefde.nl/achtergrondinformatie/seksueel_misbruik/gevolgenseksueelmisbruik) meer lezen.

Zoals bij de meeste vragen die we hier behandelen, is er geen eenvoudig antwoord dat voor alle situaties en voor iedereen van toepassing is.

Soms kan je het gevoel hebben dat het slachtoffer je medeverantwoordelijk voor het misbruik beschouwt: je bent immers de ouder van de pleger. Slachtoffers hebben niet altijd oor voor alle nuances en details in iemands mening, zeker niet kort na de feiten. En toch is het belangrijk dat je probeert om eerlijk en genuanceerd te zijn. Wat je vindt van het misbruik en van wat de pleger gedaan heeft, hoeft niet hetzelfde te zijn als wat je vindt van je kind. Slachtoffers hebben recht op hun verhaal en op begrip voor en erkenning van hun moeilijkheden. Maar jouw leven en jouw relatie met de pleger gaan ook verder, en het is ook belangrijk dat er niet alleen nog over misbruik wordt gesproken.


Reactie van Reactie van Iemand (met enkele aanpassingen door h op 2013-04-18 13:58:54
Wat als je zoon zijn broer en zus heeft misbruikt ? Hoe ga je daar mee om in je gezin? Je wordt immers heen en weer geslingerd, verscheurd, je moet alles wikken en wegen. En constant doorzoek je de krant of er iets uitkomt over het misbruik door je zoon. Je bent bang. Hoe kan je dan nog verder? Het is vechten om te leven, te overleven! Reactie van webteam van Familievan.be (I.T.E.R.): Als ouder kan je in zo'n situatie worden geconfronteerd met heel wat verschillende gevoelens. Het gaat om je kind die pleger is van seksueel misbruik enerzijds en je andere kinderen die er slachtoffer van zijn anderzijds. Zowel de dader als de slachtoffers maken deel uit van je gezin, zijn jouw kinderen. Wikken en wegen geldt zeker en vast voor de beslissingen die je in zo'n situatie kan nemen. Als ouder kan je focussen op het voorkomen dat dergelijke feiten zich opnieuw stellen. Stappen naar veiligheid binnen het gezin zijn dan belangrijk. Wanneer je een beslissing neemt, dien je voor ogen te houden dat dit de slachtoffers, jouw kinderen, niet opnieuw kwetst. Zij hebben nood aan het verwerken van deze feiten. Tegelijkertijd heeft ook je kind die de feiten heeft gesteld nood aan verwerking van het stellen van dit gedrag en de gevolgen. Hoe kunnen je kinderen hun leven terug oppikken? Het gezin zal nooit meer volledig hetzelfde zijn en het mogelijke herstel zal enige tijd in beslag nemen. Neem zeker en vast een kijkje in het gedeelte van de website 'Wat kan ik doen?' Als ouder sta je sterker wanneer je steun hebt uit je omgeving of via een professionele begeleiding. Op die manier kan je de beslissingen die je wenst te treffen toetsen. Je zal ook zelf de gebeurtenissen moeten verwerken. Ondersteuning, daar heb je steeds recht op! Ook wanneer de feiten in de buurt, via de media, bekend worden, kan je ondersteuning gebruiken. Om met de gebeurtenissen te kunnen omgaan, heb je immers nood aan een veilige, vertrouwde omgeving waar je terecht kan.
 
Reactie van Iemand (met enkele aanpassingen door het webteam) op 2013-03-22 17:26:52
Mijn zoon is een pleger. Hij heeft intussen meerdere meldingen op zijn naam staan, waaronder ook iemand uit ons eigen gezin. Ik merk dat ik met mijn gevoelens eigenlijk nergens terecht kan. Mensen die zeggen: "als het mijn zoon was, dan zou ik......". Nee, dat weet je dus niet voordat je in de situatie beland. Aan de andere kant die wel willen snappen, maar niet kunnen snappen. Wat logisch is. En de hulpverleners die wij als gezin hebben, bekijken het logischerwijs vanuit hun beroep en niet vanuit het ouder zijn. Ik zou het zo fijn vinden als je met mensen kan praten die in hetzelfde schuitje zitten. Die weten tegen welke problemen je aanloopt. Die de pijn weten waar je door heen moet als gezin. Mijn zoon is uit huis geplaatst. Dan word er gezegd, probleem is nu toch opgelost??? Nee, dan begint het pas. Maar je gaat het ook niet aan iedereen ophangen, want er komt toch een behoorlijk gevoel van schaamte bij kijken. De hulpverlening draait grotendeels om de dader. Hij heeft een heel team omzich heen. Eigenlijk zou er eens een dag georganiseerd moeten worden voor ouders van plegers. Gewoon eens voor herkenning en erkenning Reactie van Webteam Familievan.be (I.T.E.R.): Beste ouder, Veel ouders die wij ontmoeten worstelen met gelijkaardige gevoelens en vragen: aan de ene kant wil je je kind niet laten vallen en hem of haar blijven steunen. Vaak horen wij: "Het is en blijft mijn kind, ondanks alles". Anderzijds roept het seksueel grensoverschrijdend gedrag van je kind afkeuring, boosheid en teleurstelling op. Veel ouders vragen zich af hoe het mogelijk is dat hun kind zoiets gedaan heeft.. Als bovendien het slachtoffer ook iemand uit je gezin of familie is, is de verscheuring en verwarring nog groter. Het is een moeilijke evenwichtsoefening, maar beide kanten zijn belangrijk en normaal: je mag je kind blijven steunen en graag zien én tegelijk is het heel gezond en nodig om zijn gedrag af te keuren. Als ouder van een pleger ben je vaak ook enorm in je vertrouwen gekwetst. Het vertrouwen in je kind: hoe kan je hem of haar terug vertrouwen? Hoe kan je zeker weten dat het niet opnieuw gebeurd? Vaak echter ook het vertrouwen in jezelf als ouder: waarom hebben we het niet gezien? Hebben wij als ouder iets verkeerd gedaan? Soms ook je vertrouwen in de maatschappij en de mensen om je heen omdat zij vaak klaarstaan met sterke veroordeling en vooroordelen, niet alleen tegenover je kind, maar soms ook tegenover de ouders. De schaamte en het taboe rond dit onderwerp zijn vaak groot. Daardoor blijven veel ouders helemaal alleen zitten met hun gevoelens van boosheid, angst, verwarring, teleurstelling, schuld, schaamte,... en al hun vragen. Probeer ervoor te zorgen dat er toch minstens één of enkele mensen om je heen zijn die op de hoogte zijn en waar jij met je verhaal terecht kan, zonder veroordeeld te worden. Om de stilte te doorbreken en ouders erkenning en herkenning te bieden, organiseren wij vanuit ITER sinds kort ook een oudergroep: hierin komt een groepje ouders, onder begeleiding van 2 therapeuten van ons team, samen om hun ervaringen te delen en vragen te stellen. Het lotgenotencontact biedt steun, erkenning, informatie en doorbreekt het gevoel alleen te zijn. Wil je meer informatie over onze oudergroep, stuur ons dan een mailtje of bel ons: 02/512.62.43 of iter@scarlet.be
 
Reactie van Webteam Familievan.be (I.T.E.R.) op 2011-05-09 14:54:41
Als ouder kan je in zo'n situatie worden geconfronteerd met heel wat verschillende gevoelens. Het gaat om je kind die pleger is van seksueel misbruik enerzijds en je andere kinderen die er slachtoffer van zijn anderzijds. Zowel de dader als de slachtoffers maken deel uit van je gezin, zijn jouw kinderen. Wikken en wegen geldt zeker en vast voor de beslissingen die je in zo'n situatie kan nemen. Als ouder kan je focussen op het voorkomen dat dergelijke feiten zich opnieuw stellen. Stappen naar veiligheid binnen het gezin zijn dan belangrijk. Wanneer je een beslissing neemt, dien je voor ogen te houden dat dit de slachtoffers, jouw kinderen, niet opnieuw kwetst. Zij hebben nood aan het verwerken van deze feiten. Tegelijkertijd heeft ook je kind die de feiten heeft gesteld nood aan verwerking van het stellen van dit gedrag en de gevolgen. Hoe kunnen je kinderen hun leven terug oppikken? Het gezin zal nooit meer volledig hetzelfde zijn en het mogelijke herstel zal enige tijd in beslag nemen. Neem zeker en vast een kijkje in het gedeelte van de website 'Wat kan ik doen?' Als ouder sta je sterker wanneer je steun hebt uit je omgeving of via een professionele begeleiding. Op die manier kan je de beslissingen die je wenst te treffen toetsen. Je zal ook zelf de gebeurtenissen moeten verwerken. Ondersteuning, daar heb je steeds recht op! Ook wanneer de feiten in de buurt, via de media, bekend worden, kan je ondersteuning gebruiken. Om met de gebeurtenissen te kunnen omgaan, heb je immers nood aan een veilige, vertrouwde omgeving waar je terecht kan.
 
Reactie van Iemand (met enkele aanpassingen door het webteam) op 2011-05-09 14:52:52
Wat als je zoon zijn broer en zus heeft misbruikt ? Hoe ga je daar mee om in je gezin? Je wordt immers heen en weer geslingerd, verscheurd, je moet alles wikken en wegen. En constant doorzoek je de krant of er iets uitkomt over het misbruik door je zoon. Je bent bang. Hoe kan je dan nog verder? Het is vechten om te leven, te overleven!
 

Reageer op deze pagina. Reacties worden gemodereerd en worden pas getoond na goedkeuring. Laat het naamveld leeg indien je anoniem wenst te reageren. Vermeld ook je emailadres indien je van ons een antwoord via email wenst te ontvangen.

Je naam
Je reactie
Je email
 

Juridische info
Bibliotheek
Vragen van ouders
Verhalen
Contact met een hulpverlener
Links
Sitemap

Over deze website

Ouders van plegers van seksueel grensoverschrijdend gedrag is een deel van www.familievan.be. Deze website werd ontwikkeld door ITER, ambulant centrum voor preventie, begeleiding en behandeling van seksueel grensoverschrijdend gedrag. De programmatie en layout van deze website werd uitgevoerd door De Vierde Filmstad

Contactbrievenbus@familievan.be

www.familievan.be
www.familievan.be © 2009-2013 - sitemap